METODY PRACY

W kształceniu specjalnym stosuje się różne metody kształcenia. Uwzględnienie metod jako czynnika związanego przede wszystkim z aktywnością ucznia w procesie uczenia jest tutaj szczególnie ważne. Zapewnia to większą samodzielność ucznia, wymaga od niego wszechstronnej aktywności, powiązania pracy umysłowej z działalnością praktyczną. Należy podkreślić, że ważne i potrzebne jest stosowanie różnych metod, bowiem kształtowanie osobowości wychowanków wymaga całego systemu metod odpowiednio ze sobą powiązanych. Dlatego w pracy z dzieckiem nauczyciel powinien zastanowić się nad możliwością upowszechniania wielu metod i większego ich różnicowania. Najbardziej znane to:

*Metody oparte na obserwacji; obserwacja eksponatów naturalnych, modeli, atrap, makiet, prostych doświadczeń, obrazów, filmów, naturalnych zjawisk

*Metody oparte na słowie; nazywanie konkretów, obrazów, rozmowy ukierunkowane, określanie czynności, cech, stosunków, kształtowanie mowy biernej i czynnej, opisy, opowiadania.

*Metody oparte na praktycznym działaniu; w zależności od przedmiotu i typu zajęć modelowanie, cięcie, wycinanie, wydzieranie..

*Uczenie przez naśladownictwo; werbalne, ruchowe, zachowań i postaw,

*Metody wzmocnień pozytywnych; zauważenie wysiłków, starań i osiągnięć dziecka. Mogą one mieć charakter wzmocnień społecznych, nagród. Musi być stosowane bezpośrednio po dobrym zachowaniu.

*Metoda ośrodków pracy; nauczanie całościowe, obejmuje treści programowe z przedmiotów; zaradność i współżycie w środowisku, kształtowanie mowy, plastykę, podstawowe elementy matematyczne.

    *Program rozwoju percepcji wzroku M. Frostig
    *Metoda dobrego startu M. Bogdanowicz
    *Metoda ruchu rozwijającego V. Sherborne
    *Edukacja teatralna
    *Metoda kinezjologii edukacyjnej dr P. Dennisona
    *Pedagogika zabawy
    *Pomoce dydaktyczne PUS
    *Autorskie programy edukacyjne
    *Hipoterapia
    *Zajęcia na pływalni